Als extraatje tijdens de zomervakantie van de kids hadden we een aantal maanden geleden via Appie Heijn kaartjes gekocht voor de Efteling.

Dure business zo’n dagje naar een pretpark met z’n vieren , maar met de korting via de spaarzegels was het gelukkig te doen.

Afgelopen maandagochtend reden we dus goedgemutst richting Kaatsheuvel. Voor de kinderen was het de eerste keer en ze hebben genoten!

Daar gaat ie dan: de lang verwachte vakantiepost 

Na 2 jaar niet op vakantie te zijn geweest (ivm nekhernia en niet lang kunnen zitten/rijden of wat dan ook) hadden we dit jaar besloten om weer de grens over te gaan. Wat zeg ik, wel 3 grenzen! Het werd namelijk ‘La Douce France’. Geen favo plek voor manlief omdat ie van Frans “geen chocola kan maken”, voor mij een vakantieland met gemengde gevoelens.

Ik herinner me vooral kampeervakanties als puber samen met mijn moeder en broer. 3 weken lang chagarijnen bij de tent en wensen dat je overal kon zijn behalve dáááár! De franse taal die sommigen als muziek in de oren klonk, was voor mij een herinnering aan een franstalige oma die maar niet kon begrijpen waarom ik geen frans sprak zoals mijn broer (tot zijn 3de alleen frans gesproken) of mijn moeder (getrouwd geweest met haar franstalige zoon).

Mijn motto in die tijd? Hé, ik ben in Nederland geboren en getogen dus waarom zou ik! Achteraf? Dom, zonde, dom, egoïstisch, dom, laks, O en had ik al gezegd dom?

Maar goed dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik gedurende die jaren niets heb opgepikt en dus red ik mijzelf prima in een Franstalig land, en al is mijn grammatica ‘Abominable’ mijn uitspraak maakt een hoop goed

La maison:

La Piscine (très froid):

Ma famille:

Le terrain de jeu (geen idee of dit goed is maar het klinkt logisch ):

Het was heerlijk, ontspannen en goed. Maar volgend jaar gaan we weer naar Spanje