Subtitel: De zin en de onzin van regeltjes

Oké, regels zijn nodig anders wordt het één grote chaos, dat snap ik echt wel.

• Ik snap dat we allemaal aan de rechterzijde van de weg moeten rijden (nouja in de landen waar ze rechts rijden) omdat het anders zo’n troep geeft.
• Ik snap dat je je boodschappen eerst moet afrekenen vóór je de winkel uitloopt.
• Ik snap dat er wetten nodig zijn om de samenleving binnen dit kikkerlandje te regelen.
• Ik snap dat we belasting moeten betalen voor het financieren van collectieve goederen en diensten die anders ws. niet in voldoende mate beschikbaar zijn.

Nouja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Regels zijn belangrijk, punt!

En toch bekruipt mij zo af en toe het gevoel dat er regeltjes verzonnen worden die gewoonweg nergens op slaan en oneerlijk zijn! Of, erger nog, die je in je ontwikkeling tegenhouden! Kijk, dat is een regel die naar mijn menig afgeschaft moet worden.

Even uitleggen:

Toen ik de beslissing nam om voor mezelf te beginnen wist ik dat ik te maken zou krijgen met wetten en regels. Tot zover geen probleem. Ik heb hele stapels boeken doorgespit en ben (voor zover mogelijk) op de hoogte van alle regeltjes en wetten waar je als beginnend ondernemer mee te maken krijgt. Nog steeds geen probleem.

Twee dagen na mijn gesprek bij de vriendelijke meneer van de UWV lag er post op de mat. Meneer van de UWV had de afspraken die gemaakt waren netjes op papier gezet, gaf me officieel toestemming en wenste me nog steeds veel succes met het opstarten van mijn eigen bedrijf. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen.

Totdat ik de brief nog eens goed las. Ik krijg toestemming om onderzoek te doen naar het starten van mijn eigen bedrijf.

Euh, sorry? Had ik niet al een 28 pagina dik ondernemingsplan geschreven? Heb ik niet al de afgelopen 3 maanden onderzoek gedaan? Ik was toch zo goed voorbereid meneer de UWV? Weet U nog?

Hmmm…eens even goed lezen. “De onderzoeksperiode loopt van 23 september tot 1 november 2009.” en even verderop in de brief: “Let er op dat u tijdens deze onderzoeksperiode alleen onderzoeksactiviteiten verricht. Als u binnen die periode concrete opdrachten binnenhaalt of uitvoert, dan stopt de onderzoeksperiode.”

In het kort komt het hier op neer.

Voor 2 november mag ik geen opdrachten verwerven en dus ook geen reclame maken. Voor 2 november mag ik ook geen opdrachten uitvoeren en of diensten verlenen.

Oftewel vóór 2 november mag ik nog niet starten met mijn bedrijf! Daar gaat mijn plannetje om deze week te beginnen en alvast wat naamsbekendheid te krijgen en (oeh spannend) alvast wat omzet te maken.

Oh en mocht je denken dat het allemaal wel meevalt en er niet zo nauw gekeken wordt dan staat er aan het eind van de brief nog fijntjes deze zin. “Zolang u een uitkering ontvangt, moet u zich aan de regels van de WW houden.” Hmm ja, je bedoelt die uitkering waar ik de afgelopen 18 jaar zelf voor gewerkt heb

Zucht…

Eén lichtpuntje: bij deze brief zat ook alvast de vervolg brief. Hierin staat dat ik officieel toestemming heb gekregen om vanaf  2 november van start te gaan mijn mijn eigen bedrijf. Dat dan weer wel…

In de volgende blog zal ik een tipje van de sluier oplichten wat ik dan eigenlijk ga doen. Sommige mensen zullen niet verbaasd zijn maar anderen waarschijnlijk wel. Maar ik hou de spanning er nog even in

De nacht:
3 uur slaap omdat het ondernemingsplan nog een laatste keer van voor naar achter en van achter naar voor doorgenomen moet worden en aangepast.

De afspraak:
Woensdagmiddag 23 september om 15.00 uur bij UWV i.v.m. starten eigen bedrijf.

Geestelijke toestand vooraf:
Nerveus, strak van de koffie door slaapgebrek maar tot de tanden toe bewapend met ondernemingsplan en een flinke dosis lef.

Gesprekspartner:
Een vriendelijke en zeer verbaasde UWV medewerker dat ik zo goed voorbereid ben. “Goh, normaal komen ze hier met een vaag plan van wat ze misschien, eventueel zouden willen gaan doen, als het mogelijk is..”

Het gesprek:
Ontspannen ik weet waar ik het over heb…toch?, positief ik ben hier heel goed in…toch? en overtuigd van mijn product toch?.

De vragen:
Geen, ik ben hem op elk front voor.

De tijd:
5 minuten wachten, 25 minuten praten, na afloop 10 minuten bijkomen met een peuk.

De uitslag:
“Nou , ik wens u heel veel succes met je bedrijf en ik neem eind februari wel weer contact met je op hoe het gaat.”

Geestelijke toestand na afloop:
PANIEK. MIJN GOD, waar ben ik aan begonnen!!?!! Later: euforisch en het gevoel dat ik uit mijn velletje knap.

De nacht:
3 uur slaap omdat ik zoveel ideeën in mijn kop heb en mijn hersenen niet willen slapen maar mijn lijf wel.

Vanmorgen:
Dit is de eerste dag dat ik mag roepen:

IK BEGIN VOOR MEZELF!

De eerste week school zit er weer bijna op.  Da’s maar goed ook want dan kunnen we weer even bijtanken.

We hadden een top week, mijn oudste en ik, maar nu is de rek er ff uit. Na een bijna hele week goed gemutst te zijn geweest en met zin naar school te zijn gegaan bleek vanochtend het lontje toch net te kort en kwam er dus een uitbarsting. Damn, dat zag ik niet aankomen. Waarom laat ik me daar iedere keer weer door overrompelen? En erger nog, waarom reageerde ik er zelf zo heftig op? ‘tIs niet dat ik dit niet eerder heb meegemaakt.

Het antwoord is eenvoudig, maar dan moet ik wel heel eerlijk naar mezelf zijn. Mijn en zijn verwachtingen zijn nogal hooggespannen dit jaar en ik en hij konden er niet aan voldoen.Vanochtend niet tenminste. En dus stond hij vanochtend na zijn uitbarsting te grienen, was ontroostbaar en durfde niet meer naar de klas. Want iedereen zag dan natuurlijk dat ie gehuild had.

Eerst was ik begrijpend en probeerde een oplossing aan te dragen, dat hielp niet. Toen was ik ferm NOT en zei dat mama nu toch echt moest gaan en dat de klas inmiddels was begonnen, helemaal fout natuurlijk. Ja, en toen wist ik het even niet meer .

Met zoonlief in mijn kielzog liep ik uiteindelijk maar bij het schoolhoofd binnen terwijl hij heftig tegenstribbelde omdat ie “heul zeker wist dat hij straf ging krijgen, mama”. Dat is natuurlijk niet zo maar vertel dat maar eens tegen een 7-jarig jongetje wat de afgelopen 2 jaar al op zijn tenen heeft moeten lopen.

Schoolhoofd  nam de situatie in één oogopslag waar en ze loodste ons het kamertje binnen. “Hij durft niet meer!”, begon ik te vertellen, en toen kwamen ook bij mij de tranen. Van frustratie en onmacht.

En schoolhoofd deed waar ze goed in is, en daarom is ze ook schoolhoofd. Ze nam oudste op schoot en liet hem zijn verhaal doen, ze nam zijn onzekerheid weg en droeg een oplossing aan. En oudste knikte en ging even op de gang een boekje lezen

Toen kwam ze bij mij en liet ze mij mijn verhaal doen. En toen ik klaar was zei ze, “Oók jij bent menselijk, je kunt niet altijd ‘Supermama’ zijn. En dat verwacht ook niemand van je! De enige die dat verwacht ben je zelf.”

Oh..dus…

Deze mevrouw? Ze bestaat dus niet. Toch wel jammer…

Als je geen baan (meer) hebt staat dat kennelijk groot op je voorhoofd geschreven. En dan kun je je dus (héhé eindelijk) nuttig maken op school.

Gisteren werd ik dus door een moeder op school gevraagd of ik vandaag mee wilde helpen met de luizencontrole. En ach ja, als je je toch al schuldig voelde over het feit dat je nooit tijd had om, bij wat voor schoolactiviteit dan ook, als vrijwilliger mee te draaien? Dan zeg je dus ja

Standaard iedere dinsdag na een schoolvakantie stelt een groep moeders zich beschikbaar om al die kindertjes te onderwerpen aan een luizeninspectie. Dus stond ik vanochtend samen met wat andere moeders te “luizenpluizen”.

Vooraf kreeg ik een zorgvuldige instructie welke geheime codes er gehanteerd moesten worden:

VN = Volle Neet
Oftewel het eitje van de luis dat zich vasthecht aan de haren tot het klaar is om uit te komen.

LN = Lege Neet
Dat wil zeggen na het uitkomen van de luis blijft het omhulsel van het eitje nog vast in de haren zitten.

L = Lopend
Laat zich gemakkelijk raden…het beestje beweegt zich voort tussen de haren op de hoofdhuid…krijgt U al kriebels?

Alle mensen zeg, waar is al die geheimzinnigheid toch goed voor? Ik zal het goede voorbeeld dan maar even geven:

JA mijn kinderen (en daarmee ook mijn man en ik) hebben wel eens HOOFDLUIS gehad. Zo….geshockeerd? Jammer dan.

Ik geef toe, het is vervelend als je kind thuiskomt met hoofdluis. En dan denk ik met name aan de tijd die je kwijt bent met schoonmaken en behandelen. Maar me schamen? Waarom zou ik? Luizen zijn namelijk niet erg kieskeurig in hun zoektocht naar een lekker plekje. Dat wil zeggen dat iedereen ze kan krijgen. Jong en oud, arm en rijk, dik en dun, ja zelfs vies én schoon! Sterker nog, als ze al een voorkeur hebben, dan liever een schoon hoofd.

Hoe kan je hoofdluis bestrijden? De eerste stap:

Gedurende langere tijd (minstens 7 tot 9 dagen, daarna om de dag) elke dag het haar kammen met een netenkam, het uitkammen is echt de belangrijkste stap! Zelf doe ik het als volgt:

• Maak het haar goed nat. Verdeel flink crèmespoeling door het haar. (bij de Action lekker goedkoop)
• Kam eerst met een gewone kam de klitten weg bij lang haar
• Met de netenkam kam je vervolgens pluk voor pluk het haar vanaf de haarwortel. Ik begin bij het ene oor en werk richtig het andere oor.
• Tijdens de kambeurt veeg je de kam regelmatig af aan een stuk keukenrol of zakdoek.
• Vastgeplakte neten kun je losweken door te deppen met azijn.
• Spoel de crèmespoeling uit en maak de kammen goed schoon! 5 minuten uitkoken of ontsmetten met alcohol (70%).

Je kunt het kammen eventueel combineren met een antihoofdluismiddel maar echt nodig is het niet, het dood namelijk alleen de levende luis en niet de neten. Daarbij schijnen er nogal wat giftige stoffen in te zitten die je liever niet op het hoofd van je kind wil smeren En ook: antihoofdluismiddel kan besmetting met hoofdluis niet voorkomen!

Voorkom besmetting! Stap 2:

Als de hoofdluis weg is willen we ook dat ie (in ieder geval voorlopig dan toch) wegblijft. Het volgende doe je op de eerste dag van de behandeling en na 7 dagen nog een keer.

• Was de kleding, het beddengoed, de jassen, dassen en mutsen enz . minimaal 10 minuten op ten minste 60 graden. Vergeet ook verkleedkleren en knuffels niet!  Het gaat hierbij alléén om spullen die tot 48 uur voor de behandeling gebruikt zijn. Je hoeft dus echt niet de complete kledingkast uit te wassen!
• Past het niet in de wasmachine of kan het überhaupt niet gewassen worden? Leg het tenminste 24 uur in de diepvries of bewaar ze 2 weken in een afgesloten plastic zak. Vergeet ook niet om borstels en kammen goed schoon te maken.
• Ga met de stofzuiger (auto)stoelen, matrassen en kussens grondig te lijf en gooi de stofzuigerzak weg.
• Zoon of dochter met kort haar? Flink gel/schuim/haarlak smeren of spuiten! Luizen hebben hier echt een hekel aan. De laatste tip kreeg ik van mijn broer, hij is leraar op een basisschool en staat zelf stijf van de gel tijdens de luizenperiodes

De laatste tip is overigens niet aan te raden voor lange haren. Het gehuil en gedram tijdens het uitkammen/wassen weegt niet op tegen het effect van dit luizenwerend middel

Mijn kids zijn deze keer de dans ontsprongen maar…in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst….

Ik blijf ze de komende weken dus dagelijks controleren op kriebelaars als ze uit school komen want als je er vlug bij bent kun je de schade beperken!

Jarenlang riep ik dat ik niet tegen wol kon. Ik kreeg ooit eens een prachtige crêmekleurige angora trui die ik nooit aantrok omdat ik beweerde dat de trui zo enorm kriebelde en dat ik er uitslag van kreeg. “Kijk dan naar al die rode bultjes, mam! En hij prikt echt enorm!” Om vervolgens de trui in de kast te gooien en er nooit meer naar om te kijken.

En dan hebben we het nog niet eens over sokken. Zelf gebreide sokken. Van wol. WOL! Ik wilde niet dood gevonden worden met zelf gebreide sokken en al helemaal niet van wol! De uitdrukking “geitewollensokken” met bijpassende sandalen staat in mijn brein gegrift. Hoewel, nu ik er over nadenk, ik kan me wel een paar zelfgebreide sokken herinneren van acryl maar daar praat ik liever niet meer over.

Waarom is dat ineens veranderd? Waarom, als ik langs mijn steeds groter wordende stapel wol loop kan ik het niet laten er met mijn vingers aan te zitten? Gewoon even voelen..je weet wel.

Komt het omdat de schapen ineens zachtere wol produceren? Waarschijnlijk niet, maar we hebben nu wel meer keus in welke schapenwol we gebruiken voor het breien. De Nederlandse schapen zijn niet zoveel zachter geworden volgens mij, maar als je de keuze hebt tussen melkschaap, Texelaar of bijvoorbeeld Merino of Blue Faced Leicester (BFL) dan weet ik wel waar mijn voorkeur naar uitgaat. Om nog maar niet te spreken over al die mixen van zachte wol met bijvoorbeeld zijde of bamboe.

Jammer dat ik die angora trui niet meer heb, ben toch benieuwd of ik hem aan zou trekken. Waarschijnlijk niet maar dat heeft meer met mijn maat te maken (ik was 10 of 11!) dan met mijn gevoelens ten opzichte van wol.

Trouwens, iedereen weet toch dat je sokken breidt met een merino/nylon mix en geen geitenwol! En dat brengt me op mijn nieuwste project: de september SKA Mysterie sock*!

Geel, ja geel. Het meedoen aan de SKA uitdaging brengt nou eenmaal offers met zich mee. Om mee te doen voor de prijzen (ja er zijn prijzen) moet deze sok nou eenmaal in het geel gebreid worden. Persoonlijk ben ik meer een ‘paars’ mens maar vrolijk is het wel. En dat hebben we met deze druilerige herfstachtige dagen wel nodig. Ik moet namelijk behoorlijk afkicken van de zomer om eerlijk te zijn. Voor mijn gevoel was die veel te snel voorbij!

Daarbij, als ik uiteindelijk toch niet kan wennen aan de kleur van de sokken is een verfbadje zo gemaakt

Ik heb trouwens ook weer een nieuwe techniek geleerd, de Vikkel Braid. Dat is dat kleine vlechtrandje langs de bovenkant.

Ziet er heel ingewikkeld uit maar eigenlijk valt het wel mee. Als je boven op het linkje klikt krijg je een uitleg met foto’s. Wel in het engels maar de plaatjes zijn goed te volgen.

En die angora trui? Die is van konijnenhaar gemaakt en dus niet van schapenwol, misschien dat dat het probleem was…