Zo deden ze dat dus in het ziekenhuis 37 jaar geleden. Een klein papiertje met wat aantekeningen erop en hup met nieuwbakken baby mocht je naar huis.

Mocht je nu denken dat dit papiertje hoort bij mijn entree op deze aardbol, dan heb je dus gelijk. Dat tekeningetje bij de rode pijl is volgens mij een auto/vrachtwagen met dank aan mijn broer

Ruim 7 pond schoon aan de haak en 52 cm lang. Inmiddels zijn er heul wat ponden bijgekomen en maar een klein beetje aan centimeters 112 als je het echt wilt weten.

Yep, ik ben jarig vandaag. En eerlijk gezegd vind ik verjaardagen vieren niet leuk. Niet dat ik het zo erg vindt om 25 + 12 te zijn/worden, hoewel het feit dat ik vanaf 25 maar opnieuw begonnen ben met tellen je misschien op die gedachte zou brengen, maar de verjaardagen die de moeite waard waren zijn op 2 handen te tellen, de verjaardagen die ik liever zou vergeten zijn legio. En dus heb ik een aantal jaar geleden besloten ze niet meer te vieren.

Als kind probeerde mijn moeder er altijd wat van te maken. Er waren vriendjes en vriendinnetjes, er was taart, er was limo en natuurlijk waren er kadootjes. Dat zal als alleenstaande gescheiden mama van 2 beslist niet makkelijk zijn geweest maar ze deed het toch maar mooi. En daar ben ik heel dankbaar voor, al heb ik dat nooit hardop gezegd. Mam, bij deze…dankjewel voor de verjaardagen die de moeite waard waren!

Even een foto uit de oude doos, let vooral even op het “vintage” hesje wat ik aan heb. Gehaakt door mijn moeder, ik had zelfs een bijpassend gehaakte jas!

Maar er zat ook altijd een rare bijsmaak aan de verjaardagen. De papa die liever een kadootje overhandigde in de winderige hal met de deur open zonder een stap binnen te zetten. Die bijsmaak haalt zelfs de lekkerste slagroomtaart met kaarsjes niet weg.

Toen ik op mezelf ging wonen waren er een aantal feestjes met vrienden die me vaag bijstaan. Dat vage zal te maken hebben met de hoeveelheden alcoholische versnaperingen die er tijdens die feestjes genuttigd werden

Ik voel me ook nooit echt “jarig”. Ik voel me…gewoon, niet speciaal ofzo. Hetzelfde als de dag ervoor en ook als de dag erna.

Sinds ik zelf mama ben zijn de verjaardagsochtenden er wel op vooruit gegaan. Niets gaat natuurlijk boven kussen en knuffels en zelfgemaakte tekeningen van mijn eigen kroost! Maar daar hoef ik niet jarig voor te zijn, die wil ik iedere dag wel

Er wordt dus niets gevierd vandaag, althans niet mijn verjaardag. Wat ik wel ga vieren (stiekum in mezelf) is dat er vandaag e i n d e l i j k een ‘echt’ begin gemaakt wordt met de zolder. Dat wordt straks de plek het atelier waar het allemaal gaat gebeuren! Daar staan straks de wolletjes te pruttelen in hun verfbadjes, daar hoor je straks het snorren van de naaimachine en het gekraak gezucht en gevloek van mijn creatieve brein.

Kijk dat is iets om te vieren!

Deze muts heeft de afgelopen tijd nogal wat te verduren gehad.

Een aantal maanden geleden (op deze foto al te zien) zag ik dat “mevroi” steeds meer haar oogjes dichtkneep tot spleetjes. Nou viel me dat in eerste instantie niet zo op omdat ze wel vaker zo naar me zit te gluren, net of ze me in de gaten houdt Maar toen ze eens op haar favoriete plek op de krabpaal zat (zo hoog mogelijk) en ik haar eens goed bekeek zag ik een rare bloeddoorlopen waas op haar ogen. Niet dat de dame in kwestie zich zo gemakkelijk liet bekijken want als ik ook maar in de buurt van haar ogen kwam probeerde ze allevier haar klauwen in mij te zetten.

Ik schrok me helemaal te pletter, mijn eerste gedachte was dat ze gevochten had met één van de andere katten en dat ze een nagel in haar oog had gekregen. Dus hup met spoed een afspraak gemaakt met de dierenartsassistente (ik mocht met veel zeuren tussendoor) want ogen zijn toch wel het belangrijkste bezit van een kat.

De dierenarts was een beetje geïrriteerd en vroeg waarom ik dan toch wel dacht dat ze een nagel in haar oog had gehad. Euh…nou omdat dat oog er wel heel raar beschadigd uitziet misschien?? Na uitvoerige controle was de conclusie een geïrriteerd hoornvlies maar geen beschadiging van een nagel (oeps). Maar toch wel zorgwekkend want het oog reageerde op de irritatie door bloedvaten aan te maken in het hoornvlies om te proberen de beschadiging te voorkomen. Gevolg, een verdikking op het hoornvlies wat het zicht met bijna 80% verminderde. Met een oogzalfje en dikke rekening werden muts en ik weer naar huis gestuurd.

Het zalfje leek te werken want de verdikking en waas namen af en muts keek alweer helderder uit haar ogen. Na 2,5 week was het nog niet over maar leek het ineens weer slechter te worden vieze smurrie en nou begon het andere oog ook al, dus weer afspraak gemaakt.

Dierenarts vond het ook nog niet goed en voerde wat testjes uit. Met een speciaal strookje mat ze het traanvocht in beide ogen. Eén oog was ronduit slecht en één oog net binnen de marge. De oorzaak kon ze niet meteen zeggen, het kon keratoconjunctivitis zijn (droge ogen) maar dat kwam meestal bij honden voor en sporadisch bij katten, dat muts al 15 jaar is had er misschien ook mee te maken. In één adem werden oogverwijdering (als het niet beter werd) of levenslang 3x daags druppelen en zalven genoemd. Met neptraanvocht in een flesje en een ander zalfje en nog dikkere rekening konden we weer naar huis en na 3 weken terugkomen

Het zat deze muts ja ik niet lekker en google is mijn grootste vriend. Daar vond ik informatie over een oogaandoening, entropion. Bij entropion krult (meestal) het onderste ooglid naar binnen waardoor de haartjes in aanraking komen met het hoornvlies van het oog. Erg vervelend en pijnlijk (denk maar eens aan dat korreltje zand of dat haartje in je oog wat je niet te pakken krijgt en dat 24 uur per dag) maar er is wat aan te doen, een oogcorrectie!

Toen ik na 3 weken weer bij de dierenarts kwam en er nog steeds niet echt verbetering was vroeg ik voorzichtig of het niet daardoor kon komen. Volgens haar zou ze daar dan al veel eerder last van moeten hebben gehad omdat die aandoening meestal aangeboren is maar ze stond er wel open voor. Het moest dan wel gecontroleerd worden door een specialist dus kreeg ik een verwijsbrief mee voor de oogarts van de Wagenrenk in Wageningen. Wel werd er nog even bloed afgenomen om de nierfunctie e.d. te controleren. Met een pissige kat en weer een dikke rekening liep ik de deur weer uit.

De volgende dag belde ze me de uitslag van het bloedonderzoek door, alles was prima in orde ze was verder gezond als een vis dus als ik een afspraak maakte met de Wagenrenk zou ze de papieren doorsturen. Meteen gebeld met de Wagenrenk en ik kon dezelfde week op vrijdag al terecht.

Muts was op zijn zachtst gezegd niet blij met me en heeft de hele weg naar Wageningen klagelijk zitten miauwen in haar reismandje. De oogarts deed een uitgebreid onderzoek met allerlei lampjes en lensjes en bevestigde mijn vermoeden. Het was inderdaad entropion! Waar dat Googlen al niet goed voor is.. Omdat er al bloedonderzoek gedaan was werd er meteen een afspraak gemaakt voor de operatie, maandag had er iemand afgezegd dus waren we meteen na het weekend al aan de beurt.

Maandagochtend om 11 uur leverde ik een wederom pissige muts af in Wageningen en reed weer 3 kwartier terug naar huis omdat ik oudste en jongste natuurlijk gewoon ’smiddags van school moest halen. Met kids met boekje en knuffel voor op de achterbank in mijn kielzog reed ik weer terug naar Wageningen om muts weer op te halen. Zielige muts met veuls te grote kraag in mandje gepropt vreselijk gigantische dikke rekening betaald en weer naar huis ik was bekaf van het heen en weer rijden.

Gisteren mochten de hechtingen eruit en zal ik je eens wat zeggen? Muts is nog nooit zo blij geweest! Ze heeft haar plek boven in de katten hiërarchie weer ingenomen ze ziet nu de aanvallen weer aankomen en sprint voortdurend in galop door het huis heen (trap op trap af) alsof ze 10 jaar jonger is.

Ja Google is mijn vriend!

Het enige probleem is nu dat ik geen foto meer van haar kan nemen. Iedere keer als ze me aan ziet komen gaat ze er vandoor   Ze heeft het me nog niet helemaal vergeven…

Ps. Haar naam is natuurlijk niet echt muts. Da’s gewoon een bijnaam (één van de vele). Haar echte naam is Dundee, genoemd naar Crocodile Dundee (de film). Klaag me maar aan…

Het lijkt altijd een goed idee.

Je neemt ruwe schapenwol (Shetland) en wast deze. Vervolgens kam je de gewassen lokken zorgvuldig met de handkaarders. Daarna neemt je de gekamde lokken en spint deze op het spinnewiel tot een breiwol (3 draden getwijnd).

Als de wol klaar is brei je daarmee een mooi vest naar een patroon met de naam “Februari Lady Sweater”.

Maar soms loopt het niet zoals je graag wil dat het loopt.

Hoe het begon

In mei/juni van dit jaar werden overal om ons heen de schaapjes geschoren en omdat ik net een paar gloedjenieuwe handkaarders had gekocht belde en mailde ik eens rond. Al snel had ik 3 zakken schapewol in mijn schuurtje staan

Prachtige zachte Shetlandwol in de kleuren wit, lichtbruin en gemêleerd grijs.

Na een paar weken werd ik gebeld door de boer die me de wol geleverd had. Of ik interesse had in nog een paar vachten? Hij moest toch bij me in de buurt zijn en wilde wel even langskomen met een paar zakken.

Affijn die avond stonden er nog eens 4 zakken schapenwol gebroederlijk (of is het gezusterlijk?) naast de andere 3 zakken. Manlief keek een beetje bedenkelijk maar hield wijselijk zijn mond dicht

In de weken die daar op volgde waste ik delen van de grijze vacht en delen van de bruine vacht.

Bij de bruine vacht wist ik het meteen: hiervan brei ik de Februari Lady Sweater!

Het patroon kwam ik tegen tijdens het lezen van mijn favoriete breiblog (echt hilarisch!) geschreven door de Canadese Stephanie Pearl-McPhee alias de Yarn Harlot.  Bij Ravelry zette ik het patroon onmiddellijk in mijn steeds langer wordende wachtrij, klaar voor de dag dat ik de wol gesponnen had.

Iedere avond kamde ik een stapeltje gewassen lokken en liet mijn Louetje snorren. Na een week of 2 dacht ik toch een heel eind te zijn en twijnde vol verwachting de volle spoelen tot een zachte breiwol. Dat was even slikken, wel 250 meter wol…en ik moest ongeveer 900 en misschien zelfs wel 1000 meter hebben!

Hmmm..dit duurt toch wel lang, dacht ik nog. Maar hup, weer aan het spinnen. Na nog eens een week kammen en spinnen was ik het zat. Er moest gebreid worden en wel nu! Met zo’n 400 meter wol klaar kon ik toch wel vast beginnen, toch? De rest zou ik tussendoor wel kammen en spinnen. En dus werden de breipennen erbij gepakt en de steken opgezet.

En nu is het oktober…en het is nog niet klaar Ik mag hopen dat ik er deze winter nog plezier van ga hebben. Hoewel, het heet natuurlijk niet voor niets Februari Lady Sweater. Gelukkig, dan heb ik nog even……

Dit filmpje kwam ik een poos geleden tegen via een breiforum (Ravelry) en blijft toch nog steeds een favoriet van me.

Sommige obsessies lijken onschuldig

Op mijn vorige logjes kreeg ik een aantal reacties vanuit mijn vriendenkring op Hyves. Ik had mijn blog gekoppeld aan Hyves omdat ik mijn vriendjes daar ook een beetje op de hoogte wilde houden. Door hier een blogje te plaatsen werd automatisch mijn blog dáár ook gevuld. Lekker makkelijk voor de luie blogger dacht ik nog.

Maar helaas Hyves bakte er niets van, maakte een soepzooitje van mijn opmaak dus moest ik toch handmatig allerlei dingen gaan aanpassen. En dat is dus weer niet handig voor de luie blogger

Maar goed ik dwaal af, ik kreeg dus een aantal reacties op mijn Hyves. “Je verteld wel dat je voor jezelf gaat beginnen maar wat ga je dan doen????” Dat soort vragen.

Ik moest er toch even over nadenken. Niet dat ik het zelf niet weet (bij de inschrijving bij de Kamer van Koophandel moet je toch opgeven wat je gaat doen, is lullig als je daar dan zet…euh weet ik nog niet) maar ik moest wel even nadenken of ik zomaar mijn ziel en zaligheid voor bekenden op tafel wilde leggen.

Wat nou als het niet lukt, of als ze het een heel stom idee vinden? Wat nou als ze me maar een suffe muts gaan vinden? Wat nou als…vul het verder maar in. Als het om onbekenden gaat kan ik het makkelijker van me afzetten.

De onzekerheid sloeg dus even toe maar inmiddels heb ik het voor mezelf op een rijtje en ben ik tot de conclusie gekomen dat het er niet toe doet wat anderen er van vinden. Zolang ik (en direct betrokkenen) er maar achter sta.

Ik begin een webwinkel in brei, spin en handwerkmaterialen.

Zo…het staat er. Zwart op wit.

Hier op mijn blog heb je regelmatig kunnen meegenieten van mijn eigen brei, spin en kledingmaak activiteiten en 1 ding waar ik regelmatig tegen aanliep was dat bepaalde spullen hier in Nederland zo moeilijk te verkrijgen zijn. En dan met name in de locale handwerkwinkels. Het aanbod is niet alleen klein zeker op het gebied van brei- en spinwol maar ook nog eens beperkt tot de standaardspulletjes.

Als je eens iets anders wilt, een andere kleur, een ander materiaal, een ander wat dan ook, ben je al snel aangewezen op het online bestellen. Maar ook dan valt het aanbod tegen, althans hier in Nederland. Van lieverlee bestelde ik al heel snel spullen in het buitenland.

Voordeel: heel groot aanbod.
Nadeel: oef wat een verzendkosten! En wat duurt het soms lang voor je je spullen hebt!

Maar er ging een wereld voor me open! Ineens waren die spulletjes wel binnen handbereik en had ik een overvloed met een prijskaartje aan keuze. Maar het bleef aan me knagen, ik wilde die spulletjes ook gewoon in Nederland kunnen bestellen. En dan het liefst bij een degelijke webwinkel en niet via allerlei obscure hobbysites waarvan je niet weet of je waar voor je geld krijgt.

Zo is dus het idee voor mijn webwinkel ontstaan.

Voordat ik allerlei boze mailtjes krijg van toekomstige concullega’s wil ik even iets verduidelijken: er zijn echt wel Nederlandse webwinkels met ongeveer het aanbod van materiaal wat ik wil verkopen en die zitten echt wel goed in elkaar ik bestel er zelf ook maar het zijn er maar een klein aantal en een beetje concurrentie kan tenslotte  helemaal geen kwaad

Binnenkort meer!