21 Januari 2004 om kwart over 1 ’snachts klimt manlief over mij heen het bed in. Ik word half wakker en draai me zo goed en zo kwaad als het kan met mijn dikke buik op mijn linkerzij iets mompelend over “lomperd” en sukkel weer half in slaap. Om vervolgens kermend van een steek in mijn buik weer terug te draaien op mijn rug. Ik ben meteen klaar wakker.

OEH…piep ik tegen manlief. AUW… Twee tellen later nog iets harder…AUWAUW!!!!

Manlief vraagt me wat er is. Ik heb weeën, sis ik tussen mijn tanden door. Bel de verloskundige!

Hij kijkt me aan met slaperige blik. Nu al? Je bent nog maar net begonnen, kun je niet wachten tot morgenochtend? De verloskundige ligt vast allang te slapen…. Als blikken konden doden was mijn ongeboren kind nog wees geworden voordat  het geboren werd.

Je belt NU de….AAAAAUUUUWWWWW…verloskundige, hijg ik tussen een wee door.

Nog een beetje na-mopperend pakt hij de telefoon om te bellen. Terwijl hij aan de telefoon is met de verloskundige puf ik zo goed en zo kwaad als ik kan de steeds sneller komende weeën weg. Kennelijk blijk ik toch luidruchtiger te zijn dan ik dacht want ik hoor manlief tegen hem (VK) zeggen, euh ja ze komen wel meteen heel erg snel achter elkaar hè?

Manlief beëindigd het telefoongesprek met VK en belt meteen daarna zijn ouders die op Dion komen passen. Tien minuten later staan ze op de stoep en blikken voorzichtig de slaapkamer in. Ik piep “hoi” tegen ze en knijp mijn ogen dicht als de volgende wee er alweer aankomt. Manlief gooit inmiddels wat toiletspullen in een tas die ik vergeten was klaar te zetten (duh…dat wilde ik natuurlijk net de volgende dag doen hè, dat snap je wel..), als de VK de trap op komt.

Hij kijkt even om zich heen en gaat vervolgens naast me op het bed zitten. Ze komen nogal vlot achter elkaar hè? zegt hij terwijl hij zijn handen over elkaar wrijft om ze een beetje op te warmen. Zullen we even kijken hoe ver je bent? Hij staat op om zijn koffertje te pakken en haalt er wat spulletjes uit (geen idee wat, ik ben geen VK tenslotte), terwijl ik manmoedig de weeën wegpuf.

Na het onderzoek wordt het allemaal duidelijk, we moeten NU naar het ziekenhuis! Tenminste als we niet willen dat de baby onderweg geboren wordt, grapt hij. Ik schrik een beetje. Oké, ik weet dat een tweede kindje vaak sneller geboren wordt dan de eerste maar ik heb pas een kleine drie kwartier weeën. Kom op zeg! Maar ik heb niets in te brengen en de VK hijst me voorzichtig uit bed en helpt me zo goed en zo kwaad als het gaat in een joggingbroek en een badjas. Op de trap naar beneden moet ik 2x blijven staan om een wee op te vangen.

Damn! Dit wordt nog leuk denk ik bij mezelf, ik krijg nauwelijks de tijd om bij te komen. Gelukkig wonen we heel dicht bij het ziekenhuis, hemelsbreed misschien 800 meter en met de auto iets meer, maar goed, lopen is geen optie besef ik al snel. Als ik buiten kom duwt VK me richting zijn auto. In afgrijzen staar ik naar de jeep die voor het huis staat. Dát ga je toch niet menen! Moet ik dáár in KLIMMEN???!!! Maar VK heeft geen medelijden en wil niet naar me luisteren als ik tegensputter dat we ook met onze auto kunnen gaan. Na 2 pogingen lukt het me om mezelf in de jeep te hijsen en ik huiver bij de gedachte aan de vele snelheidsdrempels die we gaan tegenkomen tijdens het ritje in de alles behalve comfortabele jeep met zijn stugge vering. En ik had gelijk, het waren de langste 900 meter van mijn leven.

Ik hijs mezelf weer uit de jeep en strompel richting nachtingang waar in buiten in de kou sta te wachten tot er iemand de deur die op slot zit opendoet. VK is nog steeds een parkeerplek aan het zoeken als er een piepjonge nachtwaker opendoet. Goedemorgen, begint hij met een vriendelijke lach die al snel van zijn gezicht verdwijnt als hij mijn grimmige blik ziet. Hij helpt me naar binnen en wijst me naar de wachtkamer. Ga daar maar even zitten hoor, de VK zal zo wel komen!

Zitten? ZITTEN?! Op die koude harde plastic stoelen die alles BEHALVE comfortabel zijn?! Issie nou hélemaal van lotje getikt???! Ik leun tegen de deurpost en sta daar een paar weeën op te vangen als de nachtwaker na nog een blik op mij verderop in de gang een rolstoel gaat halen. Als hij de stoel binnenkomt rollen verschijnt E.I.N.D.E.L.I.J.K. de VK weer. Hij neemt de stoel over van de nachtwaker en duwt me erin. Halverwege de gang protesteer ik dat mijn man er nog niet is. Ik wil mijn man! Het is aan dovemansoren gericht want ik wordt met stoel en al de lift in gereden. Als we op de kraamafdeling aankomen wordt snel de verloskamer in orde gemaakt en mag ik op het bed gaan liggen. Dan klinkt ergens op de gang een bel en verdwijnt iedereen de kamer uit. Ik ben ineens helemaal in m’n uppie en vraag me inmiddels af of ik het allemaal alleen moet gaan doen. Dan komt eindelijk manlief binnen. Die krijgt uiteraard de volle laag over zich heen terwijl ik al foeterend de….AAAAAAUWAUWAUW…weeën opvang.

Er komt een nachtzuster de verloskamer binnen die me verteld dat de VK bij een andere moeder is waarvan het kindje in het vruchtwater heeft gepoept en dat hij zo snel mogelijk komt. Het gaat niet zo goed met het kindje zegt ze er nog even bij terwijl ze de deur weer uitloopt. Ik blijf verbijsterd achter….wáárom verteld ze me dit? Ik wil helemaal niks horen over kindjes waar het niet goed mee gaat! Ik ben zelf al bang genoeg dat het met dít kindje niet goed gaat als er niet snel iemand komt…

Manlief sust me en wrijft over mijn rug terwijl ik allang niet meer in staat ben om op een fatsoenlijke manier die steeds sneller komende weeën op te vangen. Het enige wat nog uit mijn mond komt is AUWAUWAUWAUWAUW… Ik hoor mezelf en voel me ernstig tekort schieten als het om elegant en sereen weeën opvangen gaat.

Er komt weer een andere zuster (piepjong) binnen die me helpt om de joggingbroek uit te doen. Ik vraag of de VK snel terugkomt want ik voel nu toch wel ernstige druk daar beneden en of ze, als hij niet op tijd komt, ook de bevalling kan doen? Ze kijkt me verschrikt aan en zegt dat ze dat nog niet mag en dat de VK inmiddels bij een andere vrouw is die het moeilijk heeft. Maar ik mag vooral NIET meedrukken!

Manlief probeert voorzichtig mijn nagels uit zijn hand te halen als ze dat zegt en ik bijna ontplof op dat bed. Ik wil net van leer trekken als spontaan de vliezen breken en er een grote golf vruchtwater ontsnapt die mijn sokken drijfnat maakt en over de rand van het verlosbed klotst. De zuster schrikt en begint al glibberend en glijdend te redderen met handdoeken om de boel schoon te maken.

Met het breken van de vliezen is de scherpe pijn wat afgenomen en maakt vervolgens plaats voor die enorme oerdrang. Jawel, het persen is begonnen en ik voel daarbinnen iets verschuiven richting uitgang. Ik wil net gaan roepen dat ze klaar moet gaan staan om de baby te vangen als de VK de kamer binnensnelt. Hij grijpt een stoel en begint te zeggen: mevrouw U mag wel beginnen te persen…..hoooo….even niet persen!!!!! Maar het is al gebeurd, hij kan haar nog net opvangen.

Het is een paar minuten over 3 als ik mijn dochter in mijn armen krijg. Ik kijk naar het verfrommelde snoetje en zeg zacht: hé snelle jelle, had je haast?

———

We zijn inmiddels 6 jaar verder. En ze heeft nog steeds haast. Haast om op te groeien. Haast om te leren op school. Haast om de kaarsjes uit te blazen. Het levert geen geweldige foto op maar wel een mooi plaatje

Gefeliciteerd grote meid van me!

Ik ben een beetje moe en verdrietig van alle ellende.

Moe van het iedere keer weer proberen het positieve te zien van de wereld, moe van bepaalde personen die proberen andere mensen het leven zuur te maken, moe van de crisis, verdrietig over het zinloos afmaken van dieren vanwege die verdomde Q-koorts, moe van die “Mexicaanse“, verdrietig over Haïti, verdrietig over de vrouwen die hun man moeten missen terwijl die daar een mega klus hebben te doen.

Een mens zou van minder depressief worden

En ik ben een beetje blog-moe.

Het is niet dat ik niets te vertellen heb, zeker wel, heel veel zelfs. Maar tegen de tijd dat ik eraan toekom om te bloggen is het inmiddels alweer oud nieuws en lijkt het allemaal zo onbelangrijk en dan ga ik mezelf afvragen; zit iemand hier nog wel op te wachten? Ik bedoel, me alles wat er om ons heen gebeurd?

En dan besluit ik dus om maar even niet te bloggen. Je weet wel tot alles weer een beetje “normaal” is.

Het komt wel weer, het gaat vaak om de eerste stap. En die heb ik vandaag genomen. Naast al het treurige nieuws moet er toch ook een tegenhanger zijn, iets wat de boel weer een beetje in balans brengt.

Dat was het woord waar ik al dagen naar op zoek ben…balans. Ying en Yang. Goed en kwaad. Vrolijk en verdrietig. De balans zit bij mij al een paar weken aan de verkeerde kant.

Werd het maar alvast weer lente…de winterdepressie heeft me dit jaar behoorlijk te pakken. Meer nog als andere jaren en het is tijd om er wat aan te doen. Ik had geen voornemens voor 2010 maar vooruit, deze dan maar: ik ga van 2010 een leuker jaar maken dan wat het nu is!

Doet u mee? We beginnen vandaag.

Voor wie, net als ik, wat moeite heeft om te beginnen zend ik even wat positieve “Chi” uw kant uit. Vangen!