De zolderverbouwing begint eindelijk op zijn einde te lopen. Het keukenblok is geïnstalleerd, de kraan en kookplaat zijn aangesloten, de afzuigkap hangt er nu alleen nog voor de sier ivm gat wat in het dak moet.

Omdat de beurs in Den Bosch al over een paar weekjes is wil ik een flinke voorraad hebben dus heb ik al flink wat uurtjes achter de verfpotten gestaan. Van de week echter werd me door manlief duidelijk gemaakt dat er nog wat aan de organisatie schort.

Na een dag vol verf en wol van mijn kant en een dag vol ‘zoepen en daldeejen’ door manlief (tja je viert carnaval of je viert het niet) kwamen we mekaar ergens laat in de middag weer eens tegen.

Plek van ontmoeting: de zolder/wolatelier.

Ik: Kijk eens schat wat ik al een hoop gedaan heb? Mooi hè die nieuwe kleuren. Ja, ik heb eens een nieuwe techniek geprobeerd en ik moet zeggen dat het me prima bevalt!

Manlief: Huhuh, da’s mooi schatje. Ondertussen inspecteert hij de inhoud van een stellingkast die nog weg moet.

Ik: Ja, hier kijk eens en deze heb ik ook al gedaan (terwijl ik allerlei zakken en dozen leeghaal om te showen). Oh, en wat vindt je van deze??? Die zijn zacht joh!

Manlief: Schatje? Weet je nu nog wel wat, wat is?

Ik: Ja, joh natuurlijk wel. Kijk deze is merino superwash en deze…., deze is volgens mij…eh…een bamboe-mix? Shit…

Manlief: Wat eten we?

Ik: WEET IK VEEL!!! Shit, nou moet ik eerst alles weer gaan uitzoeken. Ga eens aan de kant, JE STAAT IN DE WEG! En waar komt deze nou ook alweer uit! Getver…JIJ OOK ALTIJD!!!

—

Na ongeveer 30 minuten had ik de boel weer gesorteerd en netjes in aparte zakken en dozen zitten en was de pizza klaar om gegeten te worden. En ik nam me voor om van de week nog naar de Ikea te rijden om grote doorzichtige bakken te halen zodat ik niet weer zo’n flater sla ook al was het zijn schuld.

Vandaag was het zover, Ikea-dag.

Manlief was klussen bij zwager en kids en ik zaten voor de derde ochtend achtereen een beetje suffig op de bank/achter de playstation/laptop te hangen. Ik werd een beetje gallisch van het binnen zitten dus opperde aan kids: wie heeft er zin om mee te gaan naar Ikea?

Kids in koor: IKKE/IK NIET!

Uiteindelijk togen dochterlief en ik saampjes naar de Ikea, terwijl zoonlief het 100-enzoveelste level wilde afspelen en ik er genoeg van had om er op te wachten.

Plaats van onheil: Ikea Infobalie

Na eerst even lekker rondgesnuffeld te hebben en 2 broodjes/koffie/chocolademelk in het restaurant te hebben genuttigd liepen (al hakkentrappend en ellebogenduwend) we richting de benedenverdieping waar de “slimme opbergers” zich bevinden.

Uitgekookt als ik ben had ik natuurlijk eerst even op de website gekeken wat ik allemaal wilde hebben dus de kar was zo gevuld. Gelukkig maar want ik begon het nu toch wel erg warm te krijgen in die jas en het werd steeds drukker.

Nou ben ik in het bezit van de zogenaamde Ikea Business-kaart (ondernemer zijn heeft zo z’n voordelen) maar omdat ik niet precies weet hoe dat allemaal in zijn werk gaat besloot ik eerst even beneden langs de infobalie te gaan (nog voor de kassa’s).

Ik: Goedemiddag!

Infobalie-meneer: Kan ik u helpen?

Ik: Ja, ik wil even weten hoe dat werkt zo’n Ikea Business-kaart. Is daar een speciale kassa voor of…?

Infobalie-meneer: Nou dat weet ik niet hoor, volgens mij is alles laatst weer veranderd. U moet volgens mij bij het Ikea Business-point zijn en daar alles bestellen.

Ik: Ja maar ik heb alles hier in de kar zitten en het enige wat ik wil is dat ik netjes een factuur krijg voor de belasting enzo.

Infobalie-meneer: Volgens mij moet u dat gewoon afrekenen hoor! En u krijgt dan een bonnetje bij de kassa.

Ik: Ik wil helemaal geen bonnetje. Ik wil een factuur! In de brochure van de Ikea Business-kaart staat dat ik met deze kaart altijd een factuur krijg! Er staat alleen niet in hoe ik dat moet aangeven of waar ik moet betalen!

Infobalie-meneer: Nou dan moet u toch echt bij het Business-point zijn op de eerste verdieping, u krijgt die spullen alleen mee als u betaald en u krijgt alleen een bonnetje en geen factuur! Goedemiddag!

Meneer de infobalie-meneer maakt zich ineens uit de voeten voor ik er erg in heb. Mijn nek begint te kriebelen van het straaltje zweet dat zich daar langs beweegt en ik kijk dochterlief aan die aan mijn mouw trekt. Gaan we dan nu een ijsje halen mama? Ik prijs haar om haar engelen geduld (dat ik inwendig inmiddels allang kwijt ben) en vraag haar nog heel even te wachten want mama zal nu toch echt eerst naar de eerste verdieping moeten om daar dan maar de spullen te bestellen die al lang en breed in mijn karretje liggen.

Terwijl ik me met volle kar en dochterlief tegen de groeiende stroom in beweeg terug naar de trap, krijg ik een ingeving. Ik ga gewoon bij een andere medewerker vragen of ze op de computer een boodschappenlijstje voor me kunnen maken! Als ik dat thuis op hun website kan, dan kunnen ze dat vast ook wel hier toch? Ik ga dus echt niet met die volle kar naar boven! Dan kunnen we een uur in de rij gaan staan voor de lift en ik wil hier ZO SNEL MOGELIJK VANDAAN!

Ik schiet een medewerkster aan en leg het verhaal uit. Ze is heel vriendelijk (maar weet jammer genoeg ook niet precies hoe zo’n Business-kaart werkt) maar zo’n boodschappenlijstje kunnen ze hier niet in hun computer maken. Een andere medewerkster die inmiddels is komen aanlopen weet van wanten en pakt pen en papier. Samen schrijven ze snel even een boodschappenlijstje voor me en parkeren de volle kar even achter de balie.

Ik heb het inmiddels stikheet in die rot-winterjas en haast me met dochterlief aan de hand de trap weer op. Omdat ik van de andere kant kom, staar ik tegen de achterkant van alle wegwijsbordjes en heb volgens mij die verdraaide Ikea drie keer doorkruist op zoek naar de “handige” tussendoor gangetjes die je “snel” beloven te brengen naar waar je wil wezen. Ik had net zo goed die pijlen op de grond tegen de richting in kunnen volgen, dan was ik er (ondanks dat je dan alles ziet) sneller geweest dan nu.

Plek van bestemming: Ikea Business Point

Ik: Kunt u mij misschien alstublieft helpen???

Ikea Business Point-medewerkster: Natuurlijk, wat kan ik voor u doen?

Ik: Nou, ik heb een Ikea Business-kaart en nu vertelden ze me beneden dat ik daar alleen HIER gebruik van kan maken. Ik moet HIER alle spulletjes bestellen die ik beneden allang in de kar heb liggen! Ik zweet me inmiddels rot door dat heen en weer geren….

Ikea Business Point-medewerkster: Nou dan snappen ze er beneden niks van hoor! Heeft u de pas bij zich?

Ik: Ja, hier heb ik ‘m.

Ikea Business Point-medewerkster: Het is echt heel simpel. U gaat met de kar naar de kassa en geeft daar de pas af. U krijgt een voorlopig bonnetje, u kunt de spullen zo meenemen en over een paar dagen krijgt u netjes de factuur thuisgestuurd. U heeft dan nog 10 dagen de tijd om te betalen via de bank. Dat is alles!

…

Plek van bestemming: Ikea Parkeerplaats 15 min later.

Ik: Lekker ijsje hè liefie!

Dochterlief: Ja, lekker hè mama. Het was daarbinnen wel heel erg druk en warm hè?

Ik: Nou en of! Maar weet je wat?

Dochterlief: Nee, wat?

Ik: Gelukkig was jij bij me om te helpen en je was hartstikke lief!

Dochterlief: Kusje?

De vlam is onstoken. De gekte is begonnen. Ik hou van de Olympische Spelen.

Maar nog meer van de winterspelen dan de zomerspelen. Ik hou van het kunstschaatsen, ski springen en…ja, ik ben raar…de biathlon.

En dit jaar toch ook wel een beetje van het schaatsen, en Sven Kramer. Hij heeft straks iets te bewijzen. De gouden plak is voor hem, zegt ie…

Dat getuigd van ballen (pardon my french).

Maar er is nog een reden om de Olypische Spelen een warm hart toe te dragen. En dat is dankzij deze mevrouw. The Yarn Harlot. Ze is een beetje gek, ze is canadees, ze is schrijfster (van breiverhalen) en ze heeft de Knitting Olympics uitgevonden.

Vier jaar geleden flikte ze dit kunstje voor het eerst. Iedereen die haar blog las riep ze op om mee te doen aan de Knitting Olympics, oftewel het Olympisch Breien.

Het ging erom jezelf een doel te stellen, je grenzen te verleggen en tot het uiterste te gaan. Wat breien betreft dan. En je moest het doen tijdens de Olympische Spelen. Bijvoorbeeld een trui breien of voor het eerst een paar sokken. Alles mocht zolang het maar met breien te maken had.

Vier jaar geleden was ik nog niet zo brei-gek als nu en dus deed ik niet mee. En een trui breien was wel het laatste wat ik mezelf als uitdaging zou stellen. Weet je wel hoe lang dat duurt? Een hele trui breien??? En dat binnen zo’n 15/16 dagen? Maar ik las wel mee, en ik genoot. Van de lol die er uit sprak, de gekte die losbrak in brei-land.

Het nieuws verspreide zich als een lopend Olympisch vuurtje en ook op Ravelry barstte de gekte los. Tijdens de zomerspelen 2 jaar later vormden daar zich groepen en werden de Ravelympics geboren. Met hetzelfde idee als de Yarn Harlot had. Jezelf een brei-doel stellen en daaraan werken tijdens de spelen. Maar hoe leuk ik het ook vond al die bedrijvigheid rondom de spelen, ik deed er niet aan mee. Het was me te massaal. Ik mistte een beetje het “kleine” van de Knitting Olympics en breien tijdens de zomer sprak me gewoon minder aan.

Dus wachtte ik en las ik haar blog. Even leek het er op dat ze het dit jaar niet zou doen, even leken de “Ravelympics” de “Knitting Olympics” te gaan overschaduwen. Maar op het laatste moment ging ze ervoor. Ze kon eigenlijk niet anders, het is háár idee. Het is háár land waar de winterspelen gehouden worden. En ze is een beetje gek…en daar hou ik van.

—

Oranje voor het eerst op het ijs. Leo Blokhuijsen is net van start gegaan op de 5 km!

—

Ik heb me dus ingeschreven voor de Knitting Olympics. En ik heb mezelf een uitdaging gesteld. Iets wat ik eigenlijk al lang had willen moeten doen. Ik heb vorig jaar een paar sokken ontworpen. De Kumasi sokken, geïnspireerd door het goede doel van mijn toenmalige werkgever. En ze waren mooi, en dat vond ik gelukkig niet alleen. Ik kreeg een hoop vragen naar het patroon en ik beloofde dat ik het patroon zou opschrijven en zou delen met de mensen die deze sokken ook graag wilden maken.

Maar…dat heb ik nog steeds niet gedaan. En dat vind ik slecht van mezelf, want ik kom graag mijn afspraken na.

Dat is dus mijn doel tijdens deze Knitting Olympics: ik beloof plechtig dat ik tijdens deze winterspelen het patroon ga schrijven van de Kumasi sokken. En ik zal ze ook nog een keer zelf breien, in het paars…

—

En nu is het bijna tijd voor Sven Kramer! Hup Sven!

—

Terwijl alle blogs en fora gonzen van de verhalen over de op komst zijnde handwerkbeurs in Zwolle (KLIK) ben ik met iets heeeel anders bezig.

Veel van mijn collega’s staan natuurlijk in Zwolle met een stand om hun prachtige garens en wolletjes aan de man/vrouw te brengen maar omdat ik nog maar zo nieuw ben in de wondere wereld die ondernemerschap heet heb ik ‘m dit jaar nog even voorbij laten gaan. Misschien volgend jaar

Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal niets ga ondernemen dit jaar op beurs-gebied. Sterker nog, ik heb zojuist een heel prettig telefoontje gehad met een mevrouw van een andere beurs. Ik sta dit jaar op een nieuwe hobbybeurs, de Creatieve Hobby- en Handwerkdagen, die tegelijkertijd met de Knotsgekke Kaarten- én Scrapdagen in de Brabanthallen ‘s-Hertogenbosch gehouden wordt.

Een beurs boordevol producten, workshops en creatieve technieken voor andere creatieve hobby’s. Zoals: breien, haken, borduren, naaien, patchwork en quilten, sieraden maken, home- en groendecoraties maken, decoreren van taarten, schilderen etc.. Kortom te veel om op te noemen!

Hieronder even wat feitjes:

Data
11, 12, 13 maart 2010 Brabanthallen ‘s-Hertogenbosch (Langstraathal)
Elke dag van 10:00 uur tot 17:00 uur.

Entreeprijs
€ 7,- per persoon – Combiticket met Knotsgekke Kaarten- én Scrapdagen Brabanthallen: € 9,- per persoon
Kinderen (van 4 t/m 12 jaar): € 5,- (incl. workshops en verrassingstasje. Zij mogen beide beurzen bezoeken.)
Mannen mogen in gezelschap van een vrouw GRATIS naar binnen.

Klik hier voor meer info: www.hobbyenhandwerkdagen.nl

Hoe cool is dat?

Ik moet alle gegevens nog krijgen maar ik heb er zoooo zin in! (en ik sch*t 7 kleuren str*nt )

Wish me luck!

Kent u deze nog?

Juist ja..

Dat slimme, schattige, lieve maar soms ohzo eigenwijze meisje dat pas geleden jarig was?

Dit had ze voor haar verjaardag gekregen.

Want ja broerlief had er 1 gekregen voor zijn verjaardag en om te voorkomen dat hier af en toe de hel losbreekt had ik er 2 gekocht. Slim was ik hè?

Ze was hartstikke blij natuurlijk, dat kun je je voorstellen.

Fast Foreward 2 weken later…maandag.

Jongste is een rasverzamelaar van de hoogste orde. Knikkers, dopjes, halve pennen, afgekloven gummetjes, takjes en steentjes komen hier in grote getalen het huis binnen, waar ik ze braaf uit alle zakken en tassen vis voor dat er ook maar iets in de wasmachine verdwijnt.

Ik vind een stukkie blauwe kleverige kneedgum in haar jaszak en leg het samen met nog meer vondsten even op het aanrecht om later discreet weg te kunnen gooien (als ze niet kijkt). Tien minuten later krijg ik jongste in de smiezen als ze iets blauws en kleverigs in haar poezelige handjes heeft. Ik waarschuw: als ik ook maar iets van dat spul terugvind in je kleren of op de bank vind heb je een probleem met me.

Jaahaaaa mama! Dat wéét ik toch! Antwoord ze, op een toon die aangeeft dat dit echt niet de eerste keer is dat ze zoiets uit mijn mond hoort. U kent dat toontje vast wel…

De volgende dag…dinsdag.

Jongste en oudste zijn aan het kibbelen wie er met zijn DS mag spelen. Ik steek mijn hoofd om de deur van de kamer en maan jongste om haar eigen DS te pakken en ik draai me weer om richting keuken.

Vanuit de kamer hoor ik een gemompel. Ds….kan niet meer…doet ut niet….(en dan nog wat).

Ik blijf steken in mijn pas. Kent u dat? Die pas die je onmogelijk kunt afmaken omdat hetgeen wat je hoort of ziet het effect heeft van een algehele verlamming?

Als ik weer bij mijn positieven kom en uiteindelijk mijn benen weer doen wat ik wil haast ik mij naar de kamer. WAT zei je nou precies? Vraag ik, alsof mijn moederinstinct me voor het lapje houdt en ik toch echt wel zeker wil weten of het waar is wat ik hoor.

Ja, dat HÈB ik toch al gezegd! Reageert de roze draak op een toon die menig ouder laat grijpen naar behang mèt plaksel.

Ik bespaar u het verdere verloop van het geschreeuw gesprek maar ik wil u de volgende vergelijking geven:

U begrijpt, ze heeft huisarrest tot ze de DS van haar eerste salaris kan terugbetalen…

De winterdepressie is een beetje op de achtergrond verdwenen nu ik mezelf een flinke schop onder m’n kont heb gegeven. Een mens kan ook te lang blijven “hangen” nietwaar?

Ik zit hier in de woonkamer achter m’n laptoppie foto’s te uploaden naar m’n shop, lekker bakkie koffie erbij en ik voel me eigenlijk heel content (nu dan hè, kan best nog anders worden maar NU voel ik me best lekker).

En eigenlijk heb ik ook alle reden om me lekker te voelen. De shop gaat goed, ik verkoop lekker. De aangifte omzetbelasting is de deur al uit (lang leve de boekhouder). De kinderen zijn allebei redelijk ongeschonden de griep uitgekomen (hoewel ik vanochtend een sniffeltje hoorde bij jongste). Alle verjaardagen en feestdagen hebben we weer achter de rug (tijd om te relaxen i.p.v. van hot naar haar rennen). De nieuwe carnavalscostuums zijn aangeschaft (ja, ook boven de rivieren doen we aan carnaval!). En ik heb besloten me niet langer druk te maken over het feit dat het atelier NOG STEEDS NIET AF is (nou een heel klein beetje dan….).

En…ik heb mezelf een kadootje gegeven!

Maak kennis met mijn nieuwste speeltje:

Jawel, mama heeft zichzelf een nieuwe camera kado gedaan! En niet zomaar één, neeeeee….een heuse digitale spiegelreflex camera.

Oh, en natuurlijk horen daar ook een paar pootjes bij:

Klikken voor een groter beeld!

Ik ben helemaal HEPPIE DE PEPPIE!

Natuurlijk zal de oude camera nog steeds dienst doen als “huis, tuin en keuken, point and shoot-camera”, maar deze is voornamelijk bedoeld voor productfoto’s. Hoewel de oude prima foto’s maakt (kijk hier maar eens) liep ik toch tegen grenzen aan als het ging om mooie scherpe productfoto’s.

Not anymore baby!

Uiteraard heeft deze camera een behoorlijke leercurve. Er zitten zoveel functies op dat het me een behoorlijke tijd zal kosten die allemaal uit te vogelen, maar voor nu maakt hij al geweldige foto’s.

Kijk maar eens:

En als productfoto ziet het er dan zo uit:

Mooi hè?