Beterschap beloven (minimaal 1 logje per week……….aaaahhhh the pressure!) en een kadootje weggeven en hopen dat iedereen je nog lief genoeg vindt om terug te komen

En ik heb het perfecte weggevertje!

Ja, sokken natuurlijk! Wat dachten jullie dan? Heb je het weer hier in Nederland de afgelopen tijd gezien?

De sokken zijn (uiteraard) gemaakt met door mijzelf handgeverfde wol (superwash, dus het kan in de wasmachine op 30 graden) én…ik heb ze ook nog eens zelf gebreid. Er zit liefde in ieder klein steekje dus

Er is alleen een groot klein probleem….het is maat 40-41. Dus wie op kleine voet leeft zoals ik (maat 37/38) heeft hier helaas niets aan Maar er komen nog meer weggevertjes, beloofd!

Wie van mijn (3 of 4) trouwe blog lezers heeft de juiste maat (of kent iemand met de juiste maat) en wil me nog een kans geven?

Laat, om kans te maken op deze prachtsokken (echt, als je eenmaal handgebreide sokken hebt geprobeerd wil je geen andere meer) een berichtje achter op mijn log. Aanstaande vrijdag trek ik dan lootjes wie de sokken krijgt!

Droge wol, natte wol, net geverfde wol, weer drogende wol en klare (affe?) wol die klaar is voor de verkoop.

Er was continu een grote bedrijvigheid in de wolstudio. Er moest voorraad komen. Heul veul voorraad. Ik ga namelijk naar Aalten.

Aalten, ja heus! Werelddorp Aalten. Nouja, Aalten mag dan normaal gesproken misschien niet zo’n enorme trekpleister zijn, al denken de Aaltenaren (Aaltenezen?) daar anders over natuurlijk, maar wat ze goed kunnen daar in Aalten is een enorme fair op poten zetten.

Mensch…ge wet nie wat ge ziet doar! (Halfslachtige poging om dialect te typen )

Rijen en rijen met witte tenten die straks allemaal gevuld zijn met spullen om te verkopen. Een braderie in het kwadraat en dan nog wat, zeg maar… Er is straks van alles te koop daar, als het maar met het landleven te maken heeft.

Helemaal achterin op het terrein staat de wol annex schapentent. En daar heeft de Diva dit jaar ook een kraam staan. Jeuj! Een kraam van 4 strekkende meter mèt dakje die natuurlijk wel heulemaal vol moet komen, zo zonde van de ruimte anders hè. En je betaald natuurlijk per strekkende meter dus die wil je wel voldouwen dan

Toen ik daar vanmorgen aankwam was de tent nog bijna leeg. Een enkeling was bezig met het opbouwen van hun kraam maar het waren nog vooral de Fair-mensen die druk doende waren alles klaar te zetten en te regelen voor de standhouders en je te helpen met wat je ook maar nodig kunt hebben (petje af hoor! Echt niets is ze te gek! Dankjewel Nel en Kees!).

Mooi moment om even de camera te pakken en een paar plaatjes te schieten.

Een (nog) lege tent vanuit de lange kant gezien met in het midden een lange rij stoelen waar straks allemaal spinners en spinsters zitten die hun wielen laten snorren. Hier word op zaterdag ook het Nederlands Kampioenschap Wolspinnen gehouden. Allemaal vrouwen (en ook mannen) die straks gaan strijden om de titel “Spinner van het jaar 2010″. Neem maar van mij aan dat dat een hele grote eer is om die titel te mogen dragen! Binnen een vastgestelde tijd moeten ze van ongewassen en ongekamde wol een zo lang en egaal mogelijke draad spinnen. En dat is lang zo makkelijk niet als dat het klinkt!

Dit jaar ga ik het bij kijken houden (vanaf de kraam heb ik een uitstekend uitzicht) maar wie weet doe ik volgend jaar wel mee! Hoewel… Eerst goed oefenen!

De wolpresentatie: deze wanden zijn helemaal volgehangen met afbeeldingen van verschillende schapen en daaronder hangen gevilte en gebreide lapjes en een strengetje garen gemaakt van de wol van het schaap wat erboven hangt. Erg informatief en aanraken wordt aangemoedigd! Dus als je nou wil weten hoe de wol van een Hampshire Downschaap voelt als het gevilt, gebreid of gesponnen is, dan is dit je kans. Er tegenover staan nog een paar kleinere wandjes met lapjes gemaakt van ander materiaal dan wol. Hier hangen o.a. Angora konijn, Kamelenhaar, Ramie (Chinees gras) en Alpaca (familie van de lama).

En last but not least de “Voor en na”! Hier is mijn kraam

Het was heul erg heet in de tent dus ik ga nog even op zoek naar een ventilator want volgens de weersverwachting wordt het de komende dagen alleen nog maar warmer.

Tijdens de fair hoop ik nog meer plaatjes te schieten maar dit is alvast een voorproefje. Ik ga even een paar dagen off-line maar als jullie me zoeken: de Diva staat in de woltent, standnr 199. Kom gezellig even aanwippen! Of zoek naar een plasje achter de kraam…het kan zijn dat ik gesmolten ben.

Ik heb het gewoon heul erg druk gehad. Zo druk dat het loggen er weer bij inschiet en dat ik alleen nog tijd heb voor de vluchtige 140 teken berichtjes op Twitter (volg mij hier!). Hartstikke hip en happening ben ik hoor, ik twitter wat af. Ik twitter in het Engels en Nederlands dwars door elkaar heen met volgers van over de hele wereld. Ik twitter over updates op Dutch Wool Diva, wat ik aan het doen ben (of nog moet doen), waar ik naar toe ga, wat me zomaar te binnen schiet en natuurlijk over de kids.

Voordeel is dat je in een paar tellen zo’n berichtje getypt hebt en je op die manier een beetje je sociale en zakelijke contacten onderhoud. Nadeel is dat je dus wel eens dingen roept die je vervolgens niet doet en waar je dus na een paar dagen ineens opmerkingen over krijgt. Het afzwemmen dus…

Nou wat denk je?

Geslaagd natuurlijk!

Mijn waterratje kan er maar geen genoeg van krijgen Hij wil nu een jaartje reddingszwemmen proberen, kijken of hij dat leuk vindt! Volgt hij misschien toch nog mama in haar voetsporen

Maarrrrrr…. vandaag was het nog een grote dag! Weer een mijlpaal! Vandaag was namelijk het judo examen. Oudste moest voor de gele band en jongste voor de 2e gele slip.

Een impressie:

Zo…die wil je niet tegenkomen in een donker steegje!

Ben best wel trots op die koters van me…

Het gaat om deze vlinder de Oranjetip (Anthocharis cardamines):

En dan met name de mannelijke variant, die een dame op Ravelry helemaal hoteldebotel maakte.

Als een verliefde bakvis zag ze overal waar ze keek het gloedvolle oranje terug. Vertwijfeld richtte ze zich tot haar forumgenoten en verzuchtte op zoek te zijn naar een breigaren in deze kleur.  De omschrijving:

“… zoiets als van gebonden pompoensoepje en champagne, of sinaasappel-mango saus (salad & sandwich van Hela), wishky-coctail (van Calvé)…”

Verderop in het draadje kwamen de termen “bugels nacho cheese” voorbij en ook “meloen”. Iedereen dacht mee en bleef linkjes aandragen naar diverse webshops waar wellicht nèt die kleur te vinden zou kunnen zijn. Uiteraard gaf ik mijn mening (ik leer het nooit) over associaties met oranje en de symboliek…en begaf me daarmee in het hol van de oranje leeuw.

Er werd geprikt en geport, kwinkslagen geslagen en toespelingen gedaan.

En vanmorgen brak ik…

Nèt niet WK-oranje, genaamd “Oranjusu”.

Hij komt morgen naar je toe Vera!

Wat is rakken? Vroeg ik onnozel. En zoals het een echt twitteraar betaamd kreeg ik a-la-minute een antwoord en een Ravelry-link. (Je kent Ravelry nog niet? Ga kijken! Gauw!)

RAK staat voor Random Acts of Kindness. Oftewel zomaar aardig zijn voor iemand.

Nééé, hoor ik jullie uitroepen. Dat bestaat toch niet meer? Zomaar aardig zijn voor iemand?

Uhuh..(insert knikkend koppie hier), EG WEL! Er zijn hele volksstammen die aan het Rakken zijn geslagen! Nou moet ik er wel bij zeggen dat het overgrote deel van die volksstammen een enorme brei/haak/spin-verslaving heeft en die dus wellicht niet representatief zijn voor de rest van de bevolking…

Het idee erachter is dat je een wensenlijstje maakt van hebbedingetjes die je graag zou willen en dat iemand dat wensenlijstje ziet en dan gaat kijken of hij/zij dat misschien wel heeft liggen en dan opstuurt. Het is geen “voor wat, hoort wat” systeem. Je stuurt je kadootjes zonder de verwachting iets van die persoon terug te ontvangen (dat valt onder SWAPPEN=ruilen, maar das weer een ander logje…).

Enthousiast als ik ben meldde ik me aan bij de groep RAK-Europe en struinde door de wensenlijstjes. Hier en daar kwam ik wat wensen tegen die ik kon vervullen dus zocht ik al naar een doosje om de boel op te sturen. Tot dat ik de verzendkosten zag

Oké, back up for a minute… Zomaar aardig zijn voor iemand is hartstikke leuk maar als de verzendkosten zo hoog zijn dat je er een baan bij moet nemen wordt er niet veel verzonden. Ik ben wel goed maar niet gek… Het doosje bleef dus liggen en ik struinde verder op zoek naar iemand in Nederland of België met een wensenlijstje. Die kosten waren tenminste te overzien.

De Nederlandse community op ravelry groeit gestaagd en plots kwam daar iemand met het lumineuze idee om een RAK-Nederland op te richten. Kijk, daar kan ik wat mee! De groep bestaat nu slechts 2 weken en er wordt me toch een hoop heen en weer ge-rakt! En overal waar ik kom lees ik berichtjes van hele blije mensen die, op hun  beurt, andere mensen blij maken.

Conclusie: Rakken maakt het leven nèt een stukje leuker!

Inmiddels, heb ik ook al wat envelopjes verstuurd met, naar ik hoop, spulletjes waar een ander blij van wordt. En gisteren had de postbode ineens een dikke envelop van haar voor mij! En ik kan je vertellen, zomaar, zonder echte reden, een envelop in de bus krijgen is zoooo leuk! Ik werd er inderdaad heel blij van

Dit zit er in: een prachtige bol Noro Kureyon Sock, 5 voetbalspeldjes, 2 knuffel/sleutelhangers, een paar korte bamboe breinaaldjes met knop (die heb ik nog nooit gezien) en een lieve kaart! Wat een verwennerij, voor mijzelf en voor de kids!

Toen de kids uit school waren gaf ik ze hun nieuwe speeltjes en dit was het resultaat:

Drie blije mensen, zomaar op een maandagmiddag…daar word ik toch even stil van.

De vragen van vandaag:

• Wanneer ben jij voor het laatst zomaar blij gemaakt?

en…

• Wanneer heb jij voor het laatst iemand zomaar blij gemaakt?

Vier avonden achter elkaar was het weer een race tegen de klok (voor PaBlog dan) om op tijd te vertrekken.

3 Ochtenden achter elkaar waren dame en heer nauwelijks uit hun bed te krijgen ’s ochtend (PaBlog ook trouwens).

Op ochtend nummer 4 was ik voor het eerst sinds 8 jaar eerder wakker, aangekleed, gewassen en tandengepoetst dan mijn kroost.

Dat was wel een foto waard

Ik kijk en geniet. De avondvierdaagse en the aftermath…

De kachel gaat hier ’s ochtends toch nog even aan, gewoon om de ergste kilte (na een nacht met temperaturen rond de nul) er vanaf te halen. De rest van de dag hou ik mezelf warm met dikke wollen sokken en een dik vest. De kinderen hebben meivakantie en zijn met geen stok naar buiten te krijgen….het moet niet gekker worden

Maar goed, naast alle druilerigheid van de afgelopen week waren er toch nog wel wat hoogtepuntjes hoor iklaatmenietgekmakendoordatweer!

Zie hier de moederdag-buit:

Van jongste een gedicht met bijpassend kado, een bloempotje met zaadjes waar hopelijk straks ma-de-lief-ste(jes) uitkomen. Van oudste een boekenlegger versiert met bolletjes wol en breinaalden inclusief foto van hemzelf. Hoe zou hij nou op dat idee gekomen zijn? Met daarbij ook een gedicht. En van PaBlog een lekker flesje ruik die mij doet denken aan de reclame met de walgelijk mooie Charlize Theron. En waarmee ik met plezier een dagje zou willen ruilen. Van lichaam dan hè, mijn brein blijft bij mij

Hoogtepuntje van de kids was echter de dag ervoor. Moederdag zwemmen. Ja…echt… Zaterdagochtend, met net 1 kop koffie achter de kiezen begaf ik mij samen met de kids naar het zwembad en helaas voor mij waren de Charlize-lichamen niet in de aanbieding die ochtend

Ik paste nog wel in mijn oude wedstrijdbadpak (dat dan weer wel, maar lycra is erg vergevingsgezind) uit de tijd dat ikzelf nog 2 dagen per week langs het bad stond (en er in lag). En met een trotse blik in hun ogen werd ik meegetroond het zwembad in. Mijn kids vinden mij namelijk een held. Want mama heeft 11 diploma’s…. Je hoort ze dan op zo’n dag ook een aantal keren hardop uitroepen: echt waar hoor, mijn mama heeft ELLUF diploma’s. En ze is zwemjuf!

En dan sta ik daar en probeer ik mezelf (met mijn niet Charlize-lichaam) te verstoppen achter het dichtsbijzijnde turfje wat blauwbekkend en met grote ogen het verhaal in zich opneemt.

Ze vergeten voor het gemak dan wel even te vermelden dat van die elluf diploma’s er 1 dubbel is (A via schoolzwemmen en ook via vereniging), er 6 brevetten bijzitten (reddingszwemmen) en 2 diploma’s om les te mogen geven.

Maar dat is ruim 20 jaar geleden! En helaas moet ik bekennen dat de grootste reden dat ik vandaag de dag zo mooi blijf drijven meer te maken heeft met een niet nader te noemen zwembandje op een niet nader te noemen plek, dan mijn enorme zwemkunsten.

Maar goed, zelfs dat is nog niet eens het ergst op zo’n dag (ik vind het best leuk om als held te worden gezien door mijn kids). Het aller ALLER ergst op zo’n dag is dat je samen met je kind les krijgt van een badmeester die 20 jaar geleden nog één van jouw leerlingen was. Ik bedoel maar…

Om af te sluiten nog 2 vragen:

1. Wat heb jij gedaan met Moederdag?
2. Wie heeft er met zijn fikken aan het lenteknopje gezeten?!

Een paar weken geleden heb ik me weer eens aangemeld via Ravelry om een patroon sjaal te “test”breien van de ontwerpster Marleen van Dutch Knitting Design. Het is een prachtige sjaal geworden. De sokkenwol die ik gebruikt heb voor deze sjaal is perfect geschikt: Sock Diva SW Merino/Bamboe in GreenLush.

De bamboe in deze sokkenwol zorgt ervoor dat het licht en koel aanvoelt, geweldig voor de zomeravonden straks Het patroon is nog niet te koop want hij wordt nog vollop getest om eventuele foutjes er uit te halen. Maar zodra hij gepubliceerd word geef ik weer een gil

Het is de 2e sjaal die ik gebreid heb voor haar want dit ontwerp is ook van haar hand.

Alyssum:

Het mooie van deze sjaals is dat ze met 1 streng sokkenwol gebreid kunnen worden en dus perfect geschikt voor de wolletjes van Dutch Wool Diva!

Na een blik op mijn verbaasde gezicht is dan steevast het antwoord: Ja, maar ik kan het ook helemaal niet goed en hij (zij) kan het veel beter dan ik. En: Ik vind koken nou eenmaal niet leuk.

Ik heb er eens over nagedacht en kwam vervolgens tot de conclusie dat mijn kookkunsten ook nog nauwelijks ontwikkeld waren toen ik het huis uitging. Ja, ik wist de basisdingen; aardappels/pasta/rijst koken, een ei koken/bakken, saus uit een pakje maken, een simpele eenpansmaaltijd etc. Ik heb pas echt leren koken toen ik op mezelf ging wonen en ikzelf verantwoordelijk was voor wat ik op mijn bord kreeg. En  geloof me, het was soms niet te vreten Ik had trouwens makkelijk op kunnen geven, ik woonde schuin boven een cafetaria dus verhongeren zou ik echt niet wel 20 kilo zwaarder van alle patat.

Wat me wel opviel na wat doorvragen is dat de meesten van hen, thuis wonend bij pa en ma (of alleen pa of alleen ma), zelfs de basisdingen niet thuis geleerd had. Ze konden het spreekwoordelijke ei nog niet koken. Terwijl degene die thuis wel de basisdingen geleerd hadden (in dit geval de partners) allemaal min of meer een goede kok zijn geworden.

Maar goed, ook deze vergelijking loopt spaak. Ik hoef alleen maar naar mijn man en zijn broer te kijken om te weten dat die vlieger niet voor iedereen opgaat. Mijn man kookt niet (of nauwelijks, eigenlijk alleen als ik het niet kan omdat ik ziek ben of weg) maar zijn broer wel (zijn partner daarentegen weer niet). Twee personen uit hetzelfde gezin, de één kookt wel en de ander niet.

Mijn broer en ik hebben allebei de basisdingen geleerd (in ons gezin werd er in dat opzicht geen onderscheid gemaakt tussen meisje/jongen) en, goh wat gek, we zijn allebei goede koks geworden.

Ik geef ruiterlijk toe dat de interesse er ook moet zijn. Maar interesse kun je kweken! Hoe?

Door jong te beginnen:

Of ze goede koks worden weet ik niet, maar plezier hebben ze er in ieder geval wel in